Gülümseyen Ülkenin Sabahı

Bangkok'ta bir gece pazarında başlayan hikâye, Chiang Mai'de bir tapınak avlusunda sessizliğe, Krabi'de ise zümrüt sulara uzandı.

Tayland'a iner inmez beni karşılayan şey ne sıcak oldu ne de kalabalık; herkesin yüzündeki o sakin gülümsemeydi. Bangkok'ta ilk gecemde kaybolduğum gece pazarında, wok tavasının başındaki teyze tek kelime Türkçe bilmiyordu, ben de tek kelime Tayca. Ama tavaya attığı her malzemeyi tek tek gösterip gülümseyerek anlattı. O akşam dilin, yemekten daha önemsiz olduğunu öğrendim.

Chiang Mai'ye vardığımda şafak sökmek üzereydi. Tapınağın avlusunda turuncu cüppeli rahipler sessizce yürüyordu; tütsü dumanı altın rengi chedinin etrafında süzülüyordu. Yanımdaki yaşlı bir adam, hiç tanımadığı bana sabah duasını izlerken neden sessiz kaldıklarını fısıldadı: 'Acele eden, tapınağı görmez.' O cümle, yolculuğumun geri kalanını değiştirdi.

Krabi'de son durağım, kireçtaşı kayalıklarının arasına gizlenmiş bir koydu. Uzun kuyruklu teknenin kaptanı, gün batımına doğru motoru kıstı ve suyun üzerinde sadece dalgaların sesi kaldı. Güneş kayalıkların arasından batarken anladım: Tayland'da hikâyeler haritalarda değil, insanların durup sana baktığı o anlarda saklı.

Bu ülkeden ayrılırken valizimde hediyelik eşyadan çok cümleler vardı. Gülümseyen ülke, adını boşuna almamış; çünkü orada her yol, bir gülümsemeyle başlıyor ve bir hikâyeyle bitiyor.